Prijspariteiten

Prijspariteiten verwijzen naar de mate waarin prijsniveaus van identieke goederen of diensten in verschillende landen met elkaar in verhouding staan, rekening houdend met de wisselkoersen. In de economische theorie is koopkrachtpariteit (PPP) een veelgebruikte aanpak om prijspariteit te begrijpen: op lange termijn zou de wisselkoers zodanig moeten bewegen dat eenzelfde mandje goederen overal evenveel kost, zodat de koopkracht van valuta’s gelijk is.

Meten en conceptueel kader: prijspariteit wordt vaak uitgedrukt via PPP-concepten. Een PPP-wisselkoers is de uitwisselingskoers die nodig is zodat het kostenpakket voor een representatief mandje goederen en diensten in elk land gelijk is. Internationale vergelijkingen, zoals die van het World Bank’s International Comparison Program, proberen PPP’s af te leiden om economische grootheden zoals bbp per hoofd te vergelijken met een consistente prijsbasis. Informele indicatoren, zoals de Big Mac Index, geven een snelle, illustratieve indruk van prijspariteit tussen landen.

Toepassingen en implicaties: prijspariteiten worden gebruikt bij internationale vergelijkingen van welvaart, inflatiecorrecties en de beoordeling van valutaverschuivingen en concurrentiepositie. PPP-gebaseerde maatstaven helpen bij het vergelijken van welvaart over tijd en tussen landen, buiten de effecten van wisselkoersen en korte termijn volatiliteit.

Beperkingen: realiteit vertoont afwijkingen van perfecte pariteit door verschillen in belastingen, transport- en handelskosten, kwaliteit van goederen, beschikbaarheid van producten en niet-handelbare componenten. PPP is bovendien een langetermijnconcept en afhankelijk van de gekozen mandjes en methodologie.