Polisakaritlerin

Polisakaritler, çok sayıda monosakkarit biriminin glikozit bağları ile birbirine bağlanmasıyla oluşan karmaşık karbonhidratlardır. Bu uzun zincirler, canlı organizmalarda temel yapısal ve enerji depolama rollerini üstlenirler. Polisakaritlerin özelliklerini, monomerlerinin türü ve zincirin yapısı belirler. Örneğin, glikoz monosakkaritinden oluşan polisakaritler hem lineer hem de dallanmış yapılar gösterebilir.

En bilinen polisakaritlerden biri nişastadır. Nişasta, bitkilerin enerji depolama formudur ve iki farklı yapısal bileşenden oluşur: amiloz ve amilopektin. Amiloz, glikoz birimlerinin alfa-1,4 glikozit bağları ile bağlandığı lineer bir polimerdir. Amilopektin ise amiloza benzer şekilde alfa-1,4 bağlarına ek olarak alfa-1,6 glikozit bağları ile dallanmalar gösterir. İnsanlar ve diğer hayvanlar, nişastayı sindirerek enerji elde ederler.

Selüloz da bir başka önemli polisakarittir ve bitki hücre duvarlarının ana yapısal bileşenidir. Selüloz, glikoz birimlerinin beta-1,4 glikozit bağları ile bağlandığı lineer bir polimerdir. Bu bağ yapısı, selüloza nişastadan çok daha fazla dayanıklılık kazandırır. Ancak, selülozun beta-1,4 bağları, insanlar tarafından sindirilemez çünkü vücudumuzda bu bağları yıkacak enzimler bulunmaz. Bu nedenle selüloz, diyet lifi olarak görev yapar.

Glikojen, hayvanların karaciğerinde ve kaslarında depolanan ana polisakkarittir. Yapısal olarak amilopektine benzer, ancak daha sık dallanmalar gösterir. Bu dallı yapı, glikojenin hızla glikoza parçalanarak enerji sağlamasına olanak tanır. Diğer önemli polisakaritler arasında kitin bulunur. Kitin, böceklerin dış iskeletlerinde ve mantarların hücre duvarlarında bulunan yapısal bir polisakarittir. Amino grupları içeren glikozamin birimlerinden oluşur.