Polisakaritler

Polisakaritler, çok sayıda monosakkaritin glikozit bağlarıyla birbirine bağlanmasıyla oluşan karmaşık karbonhidratlardır. Doğada bolca bulunan polimerlerdir ve temel olarak enerji depolama veya yapısal destek sağlama görevlerini üstlenirler. En yaygın polisakaritler arasında nişasta, glikojen ve selüloz bulunur. Nişasta, bitkilerde glikozun depolanmış formudur ve iki ana bileşenden oluşur: amiloz ve amilopektin. Glikojen ise hayvanlarda ve mantarlarda benzer bir depolama polisakkaritidir, ancak nişastadan daha fazla dallanma gösterir. Selüloz, bitki hücre duvarlarının ana yapısal bileşenidir ve glikoz birimlerinin doğrusal zincirlerinden oluşur. İnsanlar selülozu sindiremez, ancak sindirim sisteminin düzenlenmesinde lif olarak önemli bir rol oynar. Diğer polisakkaritler arasında kitin bulunur, bu da böceklerin dış iskeletlerinde ve mantar hücre duvarlarında bulunan yapısal bir polimerdir. Polisakaritlerin işlevleri, birbirine bağlanan monosakkaritlerin türüne, bağların yapısına ve zincirin dallanma derecesine göre değişiklik gösterir. Biyolojik sistemlerdeki önemleri, enerji metabolizmasından hücre yapısına kadar geniş bir yelpazeyi kapsar.