Nietdeclaratief

Nietdeclaratief verwijst in de informatica naar programmeerstijlen die geen declaratieve beschrijving van het gewenste resultaat geven, maar expliciete instructies voor de uitvoering van taken. Het begrip contrasteert met declaratieve programmering, waarbij men aangeeft wat er moet gebeuren zonder te specificeren hoe de stappen moeten worden uitgevoerd.

In niet-declaratieve (imperatieve/procedurele) talen ligt de nadruk op volgorde, toestand en bijwerkingen. Programmeurs schrijven code die variabelen toewijzen, controleflows gebruiken (zoals if-then-else en loops), en de staat van het programma mutateert tijdens de uitvoering.

Voorbeelden van niet-declaratieve talen zijn onder meer C, Java, Python, JavaScript en Ruby. Deze talen laten de programmeur controle over geheugenbeheer, efficiëntie en prestaties, maar vereisen ook aandacht voor randgevallen, side effects en samenwerking tussen componenten.

In de praktijk bestaan veel talen uit meerdere paradigma's; ze kunnen zowel declaratieve als niet-declaratieve aspecten bevatten. Bijvoorbeeld functioneel programmeren kan in sommige delen declaratief zijn, terwijl andere onderdelen imperatief blijven. Het onderscheid is vooral relevant bij het overwegen van parallelisatie, formaliteit van reasoning en onderhoudsgemak: niet-declaratieve programma's zijn meestal makkelijker te schrijven in korte termen maar moeilijker te verifiëren en te paralleliseren.

Zie ook: Declaratieve programmering; Imperatieve programmering; Procedureel programmeren; Programmeerparadigma.