Gemeenschapsgebed

Gemeenschapsgebed is het gezamenlijk gebed van een geloofsgemeenschap, waarbij meerdere personen samen tot God spreken, danken, belijden en verzoeken indienen. Het komt doorgaans voor tijdens formele erediensten, maar ook in informele bijeenkomsten zoals catechese of wijkdiensten. Het doel is het uitdrukken van verbondenheid binnen de gemeenschap en het samen geven van aandacht aan de noden en dankbaarheid van de groep.

Kenmerken van gemeenschapsgebed zijn onder meer participatie van de hele gemeente, vaak begeleid door een voorganger of animator. Er wordt gebruik gemaakt van responsieve of antwoordersgebeden, psalmen en lofliederen, en er kunnen voorbeden of gebeden van intercessie aan bod komen. De structuur kan vastliggend zijn, met rituelen zoals belijdenis, dankzegging en voorbede, of openstaan voor spontane gebeden. In veel tradities sluiten korte gezangen en doxologieën bij het gebed aan.

Context en variatie: in christelijke tradities vormt gemeenschapsgebed een belangrijk onderdeel van de liturgie en wordt het ingezet in katholieke, protestantse en oecumenische diensten. Het kan ook bestaan binnen andere geloofsgemeenschappen waar mensen gezamenlijk bidden. De uiting en taal van het gebed variëren per traditie, maar het gemeenschapsaspect—de gezamenlijke aanbidding en zorg voor elkaar—blijft centraal.

Functie en overwegingen: gemeenschapsgebed versterkt de onderlinge verbondenheid, ondersteunt zingeving en biedt ruimte voor zorg en dankbaarheid voor de gemeenschap en de wereld. Het vraagt om inclusief taalgebruik, toegankelijke taal en ruimte voor verschillende stemmen, zodat iedereen actief kan deelnemen.