Fluxwaarden

Fluxwaarden verwijzen naar de hoeveelheid van een fysieke grootheid die door een oppervlak stroomt of door een gebied passeert. Ze worden gebruikt om transport, straling en veldkoppelingen te kvantificeren in verschillende vakgebieden zoals natuurkunde, techniek en milieuwetenschappen. In de praktijk zijn fluxwaarden vaak gerelateerd aan een fluxdichtheid (per oppervlak) of aan een totaal flux door een oppervlakte (per tijd).

De basisdefinitie is de flux Φ door een oppervlak S van een vectorveld F: Φ = ∬_S F · n dA, waarin n de eenheidsnormaal aan S is. Voor gesloten oppervlakken kan deze definitie gekoppeld worden aan bronnen of sinks via onder andere de wet van Gauss. Afhankelijk van de context levert de fluxwaarde een hoeveelheid per tijd op (bij veld- of deeltjeflux) of een hoeveelheid per oppervlakte (fluxdichtheid).

Veelvoorkomende typen fluxwaarden zijn onder andere:

- Elektrische flux Φ_E = ∬ E · dA, met E de elektrische veldsterkte; eenheden V·m.

- Magnetische flux Φ_B = ∬ B · dA, met B het magnetische veld; eenheden Weber (Wb).

- Volumestroom of massaflow door een opening, vaak uitgedrukt als Q = ∬ ρ v · n dA, met dichtheid ρ en snelheid v.

- Stralings- of deeltjesflux, bijvoorbeeld aantallen deeltjes per m^2 per s of energiefluxen zoals W/m^2.

Berekening en meting van fluxwaarden verlopen via integratie van het relevante veld over de gekozen oppervlakte, of via discretisatie en telling in meetpunten. Fluxwaarden spelen een centrale rol bij simulaties (CFD en EM-velden), ontwerp van elektromagnetische apparaten, stralingsveiligheid en milieuhydrologie.