Defectvulling

Defectvulling is in de tandheelkunde de restauratie van een defect in hard tandweefsel door een vulmateriaal, met als doel de anatomische vorm, functie en occlusie te herstellen en verdere schade te voorkomen. De term omvat zowel directe vullingen die in de tand worden geplaatst als indirecte restauraties die elders worden vervaardigd (zoals inlays, onlays en kronen).

Indicaties voor defectvulling zijn onder meer cariës met caviteiten, trauma of fracturen, erosie en abfraties die de tandstructuur hebben aangetast. Het doel is om lostaande functies te herstellen, de tand te beschermen tegen vocht en bacteriën, en esthetiek te verbeteren waar nodig.

Materialen voor defectvulling variëren. Directe vulmaterialen omvatten composiethars, compomeer en glas-ionomencement, die naadloos kunnen worden gebonden aan dentine en enamel. Indirecte restauraties zijn keramiek, zirkonium of metaal-keramiek en worden vaak toegepast bij grotere defecten of esthetisch veeleisende situaties. De keuze hangt af van defectgrootte, locatie, occlusie en patiëntbehoeften.

Procedureel wordt doorgaans gestart met diagnose en isolatie, gevolgd door verwijdering van beschadigd weefsel en voorbereidende caviteitsvorm. Het vulmateriaal wordt geplaatst, uitgehard of gelijmd, en daarna nabewerkt met finishing en polijsten. Occlusie wordt gecontroleerd en kleine aanpassingen kunnen nodig zijn.

Voordelen van defectvulling zijn snelle restauratie, behoud van zoveel mogelijk natuurlijk tandweefsel en verbetering van functioneren en esthetiek. Nadelen kunnen technieksensitiviteit, kans op lekkage bij beperkte retentie en beperkte duurzaamheid bij grote defecten zijn. Regelmatige controle en mondhygiëne zijn belangrijk voor een langdurig resultaat.