ónæmisviðbrögð

Onæmisviðbrögð eru vörn líkamans gegn sýklum, mótefnum og öðrum ógnum. Þau eru tvískipt: náttúruleg (ósérhæfð) viðbrögð og aðlögunarhæf (sérhæfð) viðbrögð. ÓSérhæfðu viðbrögðin koma hratt fram og byggjast á almennt til staðar vörnum eins og húð og slímhúð, átfrumum, NK-frumum, boðefnum (cytokín) og bólgu. Þau stöðva aðgengi sýkla og stuðla að eyðingu þeirra með samverkandi kerfum líkamans, þar á meðal komplmentakerfinu.

Aðlögunarhæfa kerfið er sérhæft og byggist á B-frumum og T-frumum. B-frumur mynda mótefni sem bindast sýklum og merkja þá fyrir eyðingu; plasmafrumur framleiða þessi mótefni áfram. T-frumur starfa sem hjálparfrumur sem örva aðrar frumur og sem dreparfrumur (cytotoxic T cells) sem ráðast á sýkla eða sýkla-innsigla. Antigen-presenting cells (APCs), svo sem dendritic cells og makrófagar, kynna agnir fyrir T-frumum með MHC-sameindum. Minnisfrumur geyma upplýsingar um fyrri sýkingar og gera framtíðarviðbrögð hraðari og öflugri.

Varnir gegn sjúkdómum eru hannaðar til að viðhalda jafnvægi milli árása og vefjaheilla. Ónæmisvandamál geta komið fram í formi ofnæmis (ofnæmi), sjálfsofnæmis og ónæmisbilunar. Vaccination (bólusetning) vekur langvarandi minnisviðbrögð með því að kalla fram mótefnavakann án alvarlegra einkennna og styrkir viðbrögðin gegn sýklum í framtíðinni.