hjálparfrumur

Hjálparfrumur, oft kallaðar CD4+ T-frumur, eru lykilfrumur í adaptífa ónæmiskerfinu sem stjórna og samhæfa mótefnis- og frumuviðbrögð. Þær bera á sig CD4 yfirborðspróteina og gagnast sem viðtakendur fyrir mótefnisupplýsingar sem berast frá antigen-presenting cells (APCs) eins og körfudreifarar (dendritic cells), makrófögum og B-frumum. Þegar þær hafa greint sýkil eða uppruna hans á MHC klasaspætti II fær þær hjálparboð sem leiðir til sérhæfðrar svarunar.

Hjálparfrumur þurfa ríkjaeiningar-örvun til að þroska og dreifast. Þær krefjast kviðhögu (co-stimulation) og bindils við sýnandi tækni, sem leiðir til útgáfu margra tegunda af svari. Eftir örvun skiptast hjálparfrumur í ýmsa undirflokka sem hafa mismunandi hlutverk: Th1-frumur sem stuðla að átaki á innri sýklum með IFN-γ; Th2-frumur sem örva bólusvörun og sýkingar utanfrumu með IL-4, IL-5 og IL-13; Th17-frumur sem stuðla að bælingu sýkla með IL-17; Tfh-frumur sem vinna með B-frumum í svæða þróun og klassaskiptum eitlara og IL-21; og Treg-frumur sem hamla óeðlilegu ónæmsviðbrögðum með TGF-β og IL-10.

Í ónæmisvörnum eru hjálparfrumur afar mikilvægar til að hjálpa B-frumum að framleiða mótefni, að virkja makrófaga og að stuðla að áhrifaríkum langvarandi minnisviðbrögðum. Áföll eða minnkun CD4+ frumna, til dæmis í HIV smiti, leiðir til veikari ónæmis og aukinnar hættu á sýkingum. Hjálparfrumur eru einnig mikilvæg í bólusvörnum og í mörgum autoimmunum sjúkdómum þar sem starfsemi þeirra getur verið óeðlileg.