zawilgoceniu

Zawilgocenie to stan obecności nadmiernej wilgoci w materiale, powietrzu lub organizmie, zwykle oznaczający, że zawartość wody przekracza wartości równowagi lub sąsiaduje z procesem degradacji. W kontekście budownictwa i architektury zawilgocenie odnosi się do sytuacji, w której wilgoć przenika do konstrukcji lub pomieszczeń, prowadząc do zmian fizycznych, chemicznych i biologicznych.

Przyczyny zawilgocenia są zróżnicowane. Mogą to być nieszczelności dachów i fundamentów, kapilarne podciąganie wody z gruntu, kondensacja pary wodnej na chłodnych powierzchniach, niewłaściwa wentylacja, awarie instalacji wodno-kanalizacyjnych, opady atmosferyczne oraz infiltracja z zewnętrznych źródeł. W środowiskach wewnętrznych istotną rolę odgrywa wysoka wilgotność względna, brak odpowiedniej cyrkulacji powietrza i niewystarczająca izolacja termiczna.

Skutki zawilgocenia mogą być różnorodne: deformacje i pęcznienie materiałów drewnianych, korozja i degradacja elementów metalowych, uszkodzenia murowane, pleśń i grzyby, pogorszenie izolacyjności cieplnej oraz pogorszenie jakości powietrza i komfortu użytkowników.

Pomiar i monitorowanie obejmuje wilgotność względną powietrza (RH) oraz wilgotność materiałów (MC), mierzonych za pomocą wilgotnościomierzy i higrometrów. W praktyce stosuje się także oceny dew point i metody kontrolowanej osuszania.

Zapobieganie zawilgoceniu obejmuje izolację przeciwwilgociową, efektywne odprowadzanie wody, wentylację, osuszanie pomieszczeń oraz utrzymanie odpowiedniej temperatury. W przypadku zabytków i materiałów wrażliwych ważna jest szybka identyfikacja zagrożeń i stosowanie środków konserwatorskich.