szkliwienie

Szkliwienie to proces pokrywania wyrobów ceramicznych lub metalowych warstwą szkliwa, która po wypaleniu tworzy trwałą, szklistą powłokę. Szkliwo to mieszanka krzemionki (SiO2), topników (np. feldspar, węglan sodu lub potasu) oraz dodatków pigmentowych, prowadząca do połysku, ochrony przed porowatością i zmianami chemicznymi oraz uzyskania określonych efektów wizualnych, takich jak barwa czy efekt iryzacji.

Proces szkliwienia obejmuje przygotowanie podłoża ceramicznego, nałożenie szkliwa (rozlew, pędzlowanie, natrysk lub zanurzenie) oraz wypał w odpowiedniej temperaturze. Temperatury te zależą od składu szkliwa i rodzaju ceramiki. Typowe zakresy to niskotemperaturowe (około 900–1100°C), średniotemperaturowe (około 1100–1250°C) oraz wysokotemperaturowe (powyżej 1200–1400°C). Wypał powoduje stopienie i krystalizację szkliwa, tworząc glasistą, nieprzepuszczalną warstwę.

Główne funkcje szkliwienia to ochrona podłoża, redukcja porowatości, chemiczna i termiczna odporność oraz walor estetyczny. Powłoka może być transparentna, kryjąca, matowa lub iryzująca; dobór rodzaju szkliwa musi uwzględniać zgodność termiczną z podłożem, aby uniknąć pękania lub odklejania. Szkliwienie ma długą historię w ceramice i wyrobach użytkowych; w sztuce i rzemiośle stosuje się także emalie na metalach, zwane potocznie enamelingiem.