schouderkop

Schouderkop, in de anatomie het proximale ronde uiteinde van de humerus, vormt samen met de glenoïdale kom van het schouderblad het schoudergewricht, het glenohumerale gewricht. Het oppervlak van de kop is bedekt met gewrichtskraakbeen en maakt een bolvormige verbinding mogelijk met de kom, waardoor een grote bewegingsvrijheid ontstaat.

De kop wordt verbonden met de rest van de humerus via de anatomische hals, terwijl de tubercula majus en minus zich aan de voor- en zijkant van het proximale uiteinde bevinden. De kop ligt boven de schacht van de humerus, die onder de tubercula afloopt via de chirurgische hals.

Het schoudergewricht maakt bewegingen als abductie en adductie, anteflexie en retroflexie, en interne en externe rotatie mogelijk; daaraan werken ook de rotator cuff-spieren en de omliggende gewrichten en schoudergordel mee.

De bloedvoorziening van de schouderkop komt voornamelijk van de arteria circumflexa humeri anterior en posterior; via retinaculaire takken wordt de kop gevoed. Bij letsels zoals schouderkopfrakturen of dislocatie kan de bloedtoevoer verstoord raken en kan avasculaire necrose ontstaan, vooral bij ernstige fracturen of dislocaties.

Verworven aandoeningen van de schouderkop omvatten onder meer artrose van het glenohumerale gewricht, fracturen van de kop en avasculaire necrose, vaak in combinatie met schade aan het rotator cuff en de glenohumerale kapselstructuren. Een juiste diagnose vereist beeldvorming en klinische evaluatie.