scanhoeken

Scanhoeken verwijzen naar de hoeken waaronder een scanner meetgegevens kan verzamelen tijdens een meting. Het hoekbereik wordt bepaald door de bewegingsmechanismen van de scanner (roteren, kantelen) of door elektronische scanning die de waarschijnlijke richting van de sensoren stap voor stap wijzigt. Meestal worden een horizontale scanhoek en een verticale scanhoek onderscheiden, samen het veld van view (FOV).

De horizontale FOV geeft aan hoeveel rond de sensor kan waarnemen, terwijl de verticale FOV de hoogte van het waarnemingsgebied bepaalt. De angular resolution geeft aan hoe fijn de hoekafstand is tussen opeenvolgende meetpunten. Een voorbeeld: een LiDAR-systeem met een horizontale FOV van 360° en een verticale FOV van bijvoorbeeld -15° tot +15° levert een ronde, drie-dimensionale dekking met een bepaalde hoekstap tussen punten.

Scanningpatronen en configuraties variëren: systemen met één roterende as leveren vaak cirkelvormige scans, terwijl twee of drie assen een bredere, tweedimensionale dekking mogelijk maken. De hoekverdeling kan uniform zijn of adaptief, afhankelijk van prioriteit in het gebied van interesse.

Toepassingen bevinden zich in onder meer robotica en autonome voertuigen (ruimtescans en kaartvorming), geospatiale remote sensing, medische beeldvorming (bijvoorbeeld CT- en ultrasone scanning) en wetenschappelijke instrumenten. Kalibratie en afstemming van scanhoeken zijn cruciaal voor nauwkeurige reconstructies en betrouwbare data; onnauwkeurigheden in hoeken kunnen leiden tot foutieve positions- of beeldgegevens. Belangrijke ontwerpafwegingen zijn FOV, resolutie en update-snelheid, die elkaar beïnvloeden.