përçueshmërinë

Përçueshmëria, në fushën e fizikës dhe kimisë, i referohet aftësisë së një materiali për të lejuar rrjedhjen e rrymës elektrike ose të kalojë nxehtësinë. Kjo veti është e lidhur ngushtë me strukturën atomike dhe llojin e lidhjeve kimike brenda materialit.

Materialet me përçueshmëri të lartë, si metalet (për shembull, bakri, argjendi dhe ari), kanë elektrone të lira që mund të lëvizin lehtësisht kur aplikohet një fushë elektrike, duke rezultuar në një rrjedhje të fortë të rrymës. Në mënyrë të ngjashme, këto materiale janë gjithashtu përçues të mirë të nxehtësisë pasi vibrimet e rrjetit kristalor transmetohen me efikasitet.

Nga ana tjetër, izolatorët, si plastika, druri dhe qelqi, kanë një përçueshmëri shumë të ulët. Elektronet e tyre janë fort të lidhura me atomet, duke i bërë ata rezistentë ndaj lëvizjes së lirë dhe për pasojë, rrjedhjes së rrymës ose kalimit të nxehtësisë.

Ekziston edhe një kategori e materialeve të quajtura gjysmëpërçues, si siliciumi dhe gjermaniumi, të cilat kanë përçueshmëri midis asaj të përçuesve dhe izolatorëve. Vetitë e tyre mund të modifikohen me shtimin e papastërtive (dopingu), duke i bërë ato thelbësore në prodhimin e pajisjeve elektronike.

Matja e përçueshmërisë zakonisht bëhet duke matur rezistencën elektrike ose termike të një kampioni materialit nën kushte të standardizuara. Kuptimi i përçueshmërisë është jetësor në zgjedhjen e materialeve të përshtatshme për aplikime të ndryshme, duke filluar nga krijimi i qarqeve elektrike e deri te izolimi termik.