përçueshmërisë

Përçueshmëria, në fushën e fizikës dhe kimisë, i referohet aftësisë së një materiali për të lejuar kalimin e rrymës elektrike ose të nxehtësisë. Kjo vetëe, e njohur edhe si përçueshmëri elektrike ose termike, varet nga struktura atomike dhe elektronike e materialit.

Materialet me përçueshmëri të lartë, të quajtur përcjellës, kanë elektrone të lira që mund të lëvizin lehtësisht. Metale si bakri, argjendi dhe ari janë shembuj tipikë të përcjellësve të shkëlqyer. Përdoren gjerësisht në instalimet elektrike dhe pajisjet elektronike për shkak të aftësisë së tyre për të transportuar rrymë me humbje minimale energjie.

Nga ana tjetër, izolatorët janë materiale me përçueshmëri të ulët. Elektronet në këto materiale janë të lidhura fort me atomet e tyre dhe nuk mund të lëvizin lehtësisht. Plastika, goma dhe qelqi janë shembuj të zakonshëm të izolatorëve, të cilët përdoren për të parandaluar rrjedhjen e rrymës elektrike dhe për të siguruar mbrojtje.

Ekziston gjithashtu një kategori materiale të quajtura gjysmëpërçues, të cilat kanë përçueshmëri ndërmjet asaj të përcjellësve dhe izolatorëve. Vetitë e tyre mund të modifikohen me shtimin e papastërtive të caktuara, duke i bërë ato thelbësore në prodhimin e pajisjeve elektronike si transistorët dhe çipat kompjuterikë. Përçueshmëria, pra, është një koncept fundamental që shpjegon si energjia dhe ngrohja lëvizin përmes materies.