përçueshmëri

Përçueshmëria, e njohur gjithashtu si kondutivitet, është një vetëe të materialit që përshkruan lehtësinë me të cilën ngarkesat elektrike mund të lëvizin përmes tij. Ajo është e lidhur ngushtë me rezistivitetin, e cila është matja e kundërt, duke përshkruar sa mirë një material i kundërvihet rrjedhës së rrymës elektrike. Përçueshmëria zakonisht shënohet me simbolin grek sigma, σ.

Një përçueshmëri e lartë do të thotë se materiali mund të transmetojë rrymë elektrike me pak rezistencë. Metalet si bakri, argjendi dhe ari janë shembuj të materialeve me përçueshmëri të lartë. Këto materiale përdoren gjerësisht në instalime elektrike dhe elektronikë për shkak të aftësisë së tyre për të lejuar rrymën të rrjedhë lehtë.

Nga ana tjetër, izolatorët si gome, plastika dhe qelqi kanë përçueshmëri shumë të ulët. Kjo do të thotë se ata e pengojnë rrjedhën e rrymës elektrike dhe përdoren për të mbrojtur nga goditjet elektrike. Materialet gjysmëpërçuese, si silici, kanë përçueshmëri ndërmjet atyre të përçuesve dhe izolatorëve, dhe aftësia e tyre për të kontrolluar rrjedhën e rrymës i bën ata thelbësorë në pajisjet elektronike moderne.

Përçueshmëria mund të ndikohet nga faktorë të ndryshëm si temperatura, prania e papastërtive dhe struktura atomike e materialit. Në përgjithësi, përçueshmëria e metaleve zvogëlohet me rritjen e temperaturës, ndërsa përçueshmëria e gjysmëpërçuesve dhe izolatorëve shpesh rritet me rritjen e temperaturës. Vetia e përçueshmërisë është jetike për kuptimin dhe projektimin e sistemeve elektrike dhe elektronike.