gjysmëpërçuesve

Gjysmëpërçuesit janë materiale që kanë vetitë elektrike të ndërmjetme midis atyre të një përçuesi (si metali) dhe një izolatori (si qelqi). Kjo do të thotë se ata mund të përcjellin rrymën elektrike, por jo aq lehtë sa përçuesit, dhe shumë më lehtë se izolatorët. Vetia kryesore e gjysmëpërçuesve qëndron në aftësinë e tyre për të kontrolluar rrjedhën e elektroneve.

Në gjendje të pastër, gjysmëpërçuesit si silici dhe gjermani janë relativisht të dobët në përçimin e rrymës. Megjithatë, performanca e tyre mund të ndryshohet në mënyrë drastike duke shtuar sasi të vogla të impuritetesh, një proces i njohur si dopim. Dopimi mund të krijojë dy lloje të gjysmëpërçuesve: tip-n (negativ) dhe tip-p (pozitiv). Në gjysmëpërçuesit tip-n, impuritetet shtojnë elektrone shtesë, duke i bërë ato mbartësit kryesorë të ngarkesës. Në gjysmëpërçuesit tip-p, impuritetet krijojnë mungesë elektronesh të quajtura "vrimë", të cilat sillen si mbartës pozitivë të ngarkesës.

Kombinimi i gjysmëpërçuesve tip-n dhe tip-p krijon lidhjen p-n, e cila është themeli i shumicës së pajisjeve gjysmëpërçuese. Këto lidhje janë thelbësore për funksionimin e diodave, tranzistorëve dhe qarqeve të integruara, të cilat përbëjnë bërthamën e të gjithë elektronikës moderne, duke përfshirë kompjuterët, telefonat inteligjentë dhe pajisjet e tjera digjitale. Kontrolli i përçueshmërisë së tyre i bën ato ideale për amplifikimin dhe ndërrimin e sinjaleve elektrike.