oppervlakteconditioning

Oppervlakteconditioning is een verzamelnaam voor processen die het oppervlak van een materiaal bewerken om eigenschappen te veranderen of het oppervlak geschikt te maken voor vervolghandelingen, zoals coating, lijmverbinding of bewerking. Het doel is verontreinigingen te verwijderen, hechting te verbeteren, en oppervlakte-eigenschappen zoals ruwheid, wettability en corrosiebestendigheid aan te passen.

Veelvoorkomende methoden zijn mechanisch, chemisch en fysisch van aard. Mechanisch omvat schuren, slijpen en zandstralen om verontreinigingen te verwijderen en een gewenste ruweheid of textuur te bereiken. Chemische behandelingen bestaan uit reinigen, ontvetten en ets- of picklingprocessen die oxiden of organische resten verwijderen. Fysische en activerende technieken omvatten plasma- of corona-behandelingen, UV-ozon, vlambehandeling, laserconditioning en chemische functionalisatie met silaanverbindingen om de oppervlaktesamenstelling te veranderen en hechting te bevorderen.

Toepassingen variëren per materiaal. Bij metalen wordt oppervlakteconditioning vaak gevolgd door coatings of passivatie om hechting en corrosiebestendigheid te verbeteren. Bij kunststoffen en composieten verhoogt het de adhesie met lijmen en schilderlagen. Ook kan het oppervlakte-energiewetbaarheid en kookbaarheid beïnvloeden voor micro- en nano-fabricage.

Kwaliteitscontrole richt zich op verontreinigingen, oppervlakte-ruwheid en chemische samenstelling, en vaak op naleving van normen voor oppervlaktevoorbereiding. De keuze van methode hangt af van materiaal, toepassing en milieu- en veiligheidsaspecten. Oppervlakteconditioning vormt een cruciale voorbereidende stap die de prestaties van verdere behandelingen aanzienlijk beïnvloedt.