koherenstomografiaan

Koherenstomografiaan is geen algemeen erkende wetenschappelijke term. In de huidige literatuur lijkt het een foutieve spelling of een niet-standaard neologisme te zijn. Waarschijnlijk wordt bedoeld optische coherente tomografie (OCT), een veelgebruikte beeldvormingstechniek in de biomedische wetenschappen en klinische diagnostiek.

Optische coherente tomografie (OCT) is een niet-invasieve beeldvormingstechniek die werkt met laag-coherente interferometrie om dwarsdoorsneden van biologische weefsels in kaart te brengen. Een lichtbron wordt in twee armen gesplitst: een sample-arm die door het onderzochte weefsel gaat en een referentie-arm. De teruggekaatste straling interfereert met het licht uit het referentiepad; de interferentiepatronen worden gedetecteerd en geanalyseerd om dwarsdoorsneden te reconstrueren. OCT levert doorgaans beelden met hoge axiale resolutie (enkele micrometers) en heeft een matige tot aanzienlijke penetratie afhankelijk van weefsel en golflengte. Belangrijke varianten zijn tijdsdomein OCT (TD-OCT), spectraal-domein OCT (SD-OCT) en swept-source OCT (SS-OCT).

Toepassingen omvatten onder meer de ophthalmologie (netvlies- en oogzenuwbewaking), cardiologie (beelden van vaatwanden en plaques), dermatologie, tandheelkunde en intraveneuze diagnostiek in interventionele procedures. OCTA (optische coherente tomografie angiografie) kan bovendien bloedvaten zonder contrast visualiseren.

Voordelen zijn hoge beeldkwaliteit, snelle real-time beelden en een niet-invasieve aard; beperkingen zijn beperkte dieptepenetratie bij sterk scatterende weefsels, afhankelijkheid van lichtbron en metal as bewegingsartefacten. Veiligheidsaspecten betreffen lage stralingsdoses en naleving van internationale normen.

Geschiedenis: OCT werd in 1991 geïntroduceerd met een baanbrekende publicatie van Huang en collega's, en sindsdien is de techniek sterk geëvolueerd met TD-, SD- en SS-OCT, evenals OCTA.