grzybicze

Grzybicze to przymiotnik pochodzący od grzyba, używany w języku medycznym do określania procesów chorobowych wywołanych przez grzyby lub dotyczących grzybów. W terminologii medycznej najczęściej występuje w odniesieniu do infekcji grzybiczych, zwanych potocznie grzybicami. Słowo to może opisywać zarówno samą etiologię (grzybicze czynniki powodujące chorobę), jak i charakter zmian chorobowych, które są wynikiem obecności grzybów.

W praktyce klinicznej zastosowanie terminu grzybicze obejmuje różnorodne infekcje skórne, błon śluzowych i paznokci, często nazywane grzybiczami lub grzybicami skóry. Najczęściej spotykane to grzybica skóry (tinea), grzybica stóp (tinea pedis), grzybica dłoni, grzybica paznokci (onychomycosis) oraz drożdżakowe infekcje błon śluzowych, takie jak kandydoza. Grzybicze zakażenia mogą dotyczyć także narządów wewnętrznych w przebiegu osłabionej odporności, chociaż są rzadkie u osób zdrowych.

Diagnoza grzybiczych infekcji opiera się na ocenie klinicznej, potwierdzaniu mikroskopowym lub kulturowym materiału pobranego z zajętej okolicy (np. zeskrobinie skóry, paznokci). Często wykorzystuje się preparat KOH, barwienia, posiewy na podłożach oraz, w niektórych przypadkach, ocenę obrazową lub testy molekularne.

Leczenie grzybicze obejmuje leki przeciwgrzybicze, zarówno miejscowe (kremy, maści, lakierów), jak i systemowe, zależnie od lokalizacji i zaawansowania infekcji. Popularne grupy to azole, allylaminy i inne środki o działaniu przeciwgrzybiczym. Skuteczność leczenia zależy od odpowiedniego doboru środka, czasu terapii i higieny dyscyplinującej; nawroty są możliwe, jeśli nie zlikwiduje się źródeł zakażenia. Zobacz także: grzybice, dermatologia.