barcodeherkenning

Barcodeherkenning is het proces waarbij informatie uit barcodes wordt afgelezen en omgezet in digitale data. Dit kan gebeuren met laserscanners of met beeldsensoren (camera’s) in combinatie met beeldverwerking. Barcodes bestaan voornamelijk uit 1D-strepencodes en 2D-codes zoals QR-, Data Matrix- en PDF417-codes. Moderne systemen kunnen barcodes lezen op verschillende ondergronden, afwerkingsniveaus en drukkwaliteiten.

Historisch gezien ontstond de technologie in de tweede helft van de twintigste eeuw en kende een doorbraak in de jaren zeventig. De eerste commerciële toepassing vond plaats in 1974 toen een UPC-code in een supermarkt werd gescand. Sindsdien is barcodeherkenning versneld door de beschikbaarheid van betaalbare scanners en, later, camera’s op smartphones en industriële vision systemen.

Techniek en standaarden verlopen via decodering van patrooninformatie volgens afgesproken symbologieën en standaarden. 1D-barcodes zoals UPC-A, EAN-13, Code 128 en Code 39 worden vooral gebruikt in retail en logistiek, terwijl 2D-codes zoals QR, Data Matrix en PDF417 meer ruimte bieden voor data en ingebouwde foutcorrectie. Beeldgebaseerde herkenning gebruikt digitale beelden en algoritmen voor patroonherkenning en decodering, terwijl lijnscanners voornamelijk werken met laserreflectie.

Toepassingen van barcodeherkenning zijn onder andere retailpunt-van-verkoop, voorraadbeheer, logistiek en verzendsystemen, gezondheidszorg, bibliotheken en documentverwerking. Uitdagingen omvatten beschadigde, vervuilde of slecht geplaatste barcodes, variabele belichting, hoek- en perspectiefvervangingen, en drukkwaliteit. De rol van mobiele apparaten en computer vision blijft toenemen, met vooruitgang in AI-gestuurde herkenning en snelle decodering.