asfaltow

Asfalt, w budownictwie drogowym najczęściej określany jako asfaltowa mieszanka lub lepiszcze bitumiczne, jest plastyczną, czarną substancją występującą naturalnie lub uzyskiwaną w procesie rafinacji ropy naftowej. W praktyce termin „asfalt” odnosi się przede wszystkim do mieszanki asfaltowej stosowanej na nawierzchniach drogowych, czyli bitumicznego lepiszcza z kruszywem.

Podstawowy skład to lepiszcze bitumiczne oraz kruszywo mineralne (takie jak żwir, grys czy kamień), czasem wypełniacze i dodatki chemiczne; w celu poprawy właściwości stosuje się polimery, kopolimery i dodatki przeciwstarzeniowe. Istnieją różne formy: asfalt betonowy (asphalt concrete, AC), emulsje asfaltowe, asfalt modyfikowany polimerami (PMA), mieszanki ciepłe (WMA) i mieszanki zimne.

Produkowany w zakładach asfaltowych poprzez mieszanie kruszywa z lepiszczem w wysokich temperaturach (asfalt na gorąco) lub przy użyciu emulsji i rozcieńczonych lepiszczy. Stosuje się do budowy i napraw nawierzchni drogowych, lotnisk, parkingów, a także w hydroizolacjach i ochronnych powłokach dachowych.

Właściwości asfaltu obejmują dobre przyleganie do kruszywa, plastyczność i elastyczność oraz odporność na czynniki atmosferyczne. Z wiekiem dochodzi do starzenia i utraty plastyczności. Wadą może być podatność na deformacje pod obciążeniem i wysoką temperaturą, a w zimie na pękanie. Utrzymanie nawierzchni obejmuje naprawy lokalne, frezowanie i ponowne układanie, a także recykling materiałów (RAP).

Środowiskowo asfalt wiąże się z procesem produkcji ropy i energii; recykling asfaltu jest powszechny, a w Unii Europejskiej obowiązują normy jakości i standardy dotyczące nawierzchni asfaltowych (np. EN 13108).