Samookaleczenie

Samookaleczenie, znane również jako samouszkodzenie lub autoagresja, to świadome i celowe zadawanie sobie bólu fizycznego lub powodowanie obrażeń ciała. Jest to zachowanie, które nie ma na celu samobójstwa, choć może zwiększać ryzyko takiego działania. Osoby dokonujące samookaleczeń często nie mają intencji odebrania sobie życia, a raczej stosują je jako mechanizm radzenia sobie z silnym stresem emocjonalnym, trudnymi uczuciami lub jako sposób na odczucie ulgi.

Przyczyny samookaleczeń są złożone i mogą obejmować trudności w regulacji emocji, doświadczenia traumatyczne, niską samoocenę, poczucie pustki, złość, wstyd lub poczucie winy. Samouszkodzenie może być próbą uwolnienia napięcia, odwrócenia uwagi od bólu psychicznego, poczucia kontroli nad własnym ciałem, lub jako sposób na komunikowanie swojego cierpienia innym, gdy inne metody zawiodły.

Często spotykane formy samookaleczeń to cięcie się, drapanie, uderzanie się, przypalanie lub wyrywanie sobie włosów. Choć ból fizyczny może przynieść chwilową ulgę, zazwyczaj jest krótkotrwały, a po nim następuje nasilenie poczucia winy i wstydu.

Samookaleczenie jest sygnałem głębokiego cierpienia psychicznego i wymaga profesjonalnej pomocy. Terapia, szczególnie terapia poznawczo-behawioralna (CBT) i dialektyczna terapia behawioralna (DBT), może pomóc osobom nauczyć się zdrowych strategii radzenia sobie z emocjami, zidentyfikować i zmienić negatywne wzorce myślowe oraz rozwinąć zdrowsze sposoby ekspresji uczuć. Ważne jest, aby osoby doświadczające samookaleczeń szukały wsparcia u specjalistów zdrowia psychicznego i bliskich.