Padaczka

Padaczka (epilepsja) to przewlekła choroba neurologiczna charakteryzująca się nawracającymi napadami wynikającymi z nieprawidłowych wyładowań neuronów w mózgu. Napady mogą mieć różny przebieg: od krótkich zaburzeń świadomości po gwałtowne drgania całego ciała. U niektórych osób napady wywołują określone czynniki, u innych przyczyna pozostaje nieznana.

Najczęściej spotykane typy napadów to napady częściowe (ogniskowe), które mogą być proste (bez utraty świadomości) lub złożone (z zaburzeniami świadomości), oraz napady uogólnione, obejmujące całą półkulę mózgu, na przykład napady toniczno-kloniczne. Istnieją także napady bezświadomości, zwane absencjami, które polegają na krótkim wyłączeniu świadomości.

Przyczyny padaczki są różnorodne. Często jest to padaczka idiopatyczna, lecz choroby mózgu (udar, uraz, guz, infekcje), zaburzenia metaboliczne, wrodzone nieprawidłowości oraz czynniki genetyczne mogą predysponować do napadów. Ryzyko wzrasta także po przebytej chorobie mózgu i w rodzinnej historii padaczki.

Diagnostyka opiera się na wywiadzie oraz opisie napadów, badaniu neurologicznym, elektrookliści (EEG) i badaniach obrazowych mózgu (MRI, czasem CT). Diagnostyka różnicowa obejmuje inne zaburzenia powodujące utratę przytomności lub drgawki.

Leczenie ma na celu redukcję liczby napadów i ograniczenie ryzyka urazów. Podstawą są leki przeciwpadaczkowe (LPP), dobrane do typu napadów, wieku i współistniejących schorzeń. W wielu przypadkach wystarcza monoterapia; w innych stosuje się kombinację leków. W leczeniu niektórych osób stosuje się także dietę ketogeniczną, operacje usunięcia ogniska, stymulację nerwu błędnego lub inne nowoczesne metody.

Rokowanie jest zróżnicowane. Czasem napady ustępują po leczeniu, innym razem wymagają długotrwałej terapii. Padaczka dotyka około 1% populacji świata; najczęściej rozpoczyna się w dzieciństwie lub młodości, ale może być diagnozowana w każdym wieku. Ważne jest regularne przyjmowanie leków, edukacja pacjenta i wsparcie społeczne.