Lignifikowane

Lignifikowane odnosi się do tkanek roślinnych, które zawierają znaczną ilość ligniny, polimeru obecnego w ścianach komórkowych. Lignifikacja to proces odkładania ligniny podczas rozwoju wtórnych ścian komórkowych, co prowadzi do zwiększenia twardości, sztywności i wodoodporności tkanek. Termin ten stosuje się zarówno do opisania stanu tkanek, jak i mechanizmu, który go powoduje.

Proces lignifikacji obejmuje syntezę i transport monomerów ligniny, takich jak konifikylol, sinapylol i p-koumarylol, a następnie ich polikondensację w sieć polimerową. Za katalizę odpowiedzialne są enzymy, m.in. peroksydazy i lakkazy, które łączą monomery w wiązania fenolowe. Rezultatem jest wzmocnienie ścian komórkowych tkanek przewodzących wodę i dostarczających wsparcia strukturalnego.

Najczęściej lignifikacja występuje w drewnie i tkankach ksylemu, takich jak włókna ksylemu i sklerenchymy. Lignina nadaje tym tkankom odporność na rozkład chemiczny i mechaniczny, a także utrudnia trawienie przez niektóre organizmy. Lignifikowane tkanki odgrywają kluczową rolę w utrzymaniu wzrostu rośliny, przewodzeniu wody oraz ochronie roślin przed urazami i patogenami.

Znaczenie praktyczne obejmuje zastosowania w przemyśle drzewnym i chemicznym. Podczas produkcji papieru i biomasy lignina jest często separowana lub przetwarzana, a stopień lignifikacji wpływa na właściwości materiałów oraz efektywność procesów chemicznych. W rolnictwie i żywieniu zwierząt wysoka lignifikacja może ograniczać strawność pasz, co ma wpływ na wartość Pokarmową roślin.