Lenfositoz

Lenfositoz, periferik kanda lenfosit olarak bilinen beyaz kan hücrelerinin sayısının normal değerin üzerinde olması durumudur. Yetişkinlerde lenfosit sayısının genellikle 4 x 10^9/L’nin üzerinde olması lenfositoz olarak kabul edilir; çocuklarda ise yaşa bağlı normaller nedeniyle eşiğin biraz farklı olması mümkündür. Lenfositler genellikle viral enfeksiyonlar, kronik inflamasyonlar ve bazı hematolojik durumlarda artış gösterebilir.

Başlıca nedenler iki gruba ayrılır: reaktif (patolojik olmayan, vücudun bağışıklık tepkisiyle ortaya çıkan) lenfositoz ve klonal/nefrotlenmiş lenfositoz olarak. Reaktif lenfositozun nedenleri viral enfeksiyonlar (ör. EBV, sitomegalovirus), bakteriyel enfeksiyonlar, bağışıklık yanıtı, ilaçlar veya strese bağlı durumlardır. Klonal lenfositoz ise lenfoproliferatif hastalıklar ve özellikle kronik lenfositik lösemi (KLL) gibi durumlarda görülür. Ayrıca bazı bağışıklık bozuklukları ve nadir genetik hastalıklar da lenfositoza yol açabilir.

Tanı, tam kan sayımı (TKS) ve periferik yayma ile başlar. Reaktif durumlar için klinik öykü ve enfeksiyon testleri gerekir; gerektiğinde EBV, CMV, HIV gibi seroloji ve biyokimyasal tetkikler yapılır. Klonal bir lenfositoz olup olmadığını belirlemek için akım sitometri ve istenirse kemik iliği biyopsisi gerekebilir. Bununla birlikte, lenfositozun kalıcı veya belirgin semptomlar gösterdiği durumlarda daha ileri görüntüleme ve lenfadenopati değerlendirmesi yapılır.

Tedavi, altta yatan nedene yöneliktir. Reaktif lenfositoz genellikle kendiliğindendir ve izlem gerekebilir; klonal veya malign durumlar ise tedaviye yönelir. Kemoterapi, biyolojik ajanlar veya hedefe yönelik tedaviler durumun gerektirdiği yaklaşımlardır. Prognoz, nedenine bağlıdır; reaktif lenfositoz genellikle iyi seyirlidir, malign nedenler için ise hastalık evresi ve tedaviye yanıt belirleyicidir.