Kredietblootstelling

Kredietblootstelling is de hoeveelheid kredietrisico waaraan een kredietverlener is blootgesteld ten opzichte van een tegenpartij. Het omvat de huidige openstaande kredieten en de mogelijke toekomstige blootstelling uit extra drawdowns of garanties, en kan zowel on-balance sheet als off-balance sheet posities omvatten.

Kredietblootstelling wordt meestal onderscheiden in funded en unfunded holdings; funded verwijst naar daadwerkelijk uitstaande leningen of kredieten, unfunded naar ongebruikte kredietlijnen en garanties die nog kunnen worden opgenomen. Daarnaast wordt een onderscheid gemaakt tussen on-balance sheet exposure (leningen, beleggingen) en off-balance sheet exposure (garanties, zekerheden, ongebruikte faciliteiten).

Metingen en rapportage: cruciale maatstaven zijn Exposure at Default (EAD), Probability of Default (PD) en Loss Given Default (LGD), die worden gebruikt voor de Expected Credit Loss (ECL) onder IFRS 9. Kredietconversiefactoren (CCF) zetten undrawn faciliteiten om in EAD. Voor derivaten geldt vaak ook Potential Future Exposure (PFE) bij risicoschattingen. In Basel III-regels dragen blootstellingen bij aan de berekening van risicogewogen activa (RWA) en kapitaalvereisten.

Toepassing en belang: Kredietblootstelling vormt een kernparameter voor risicobeheer, prijszetting en kapitaalplanning. Banken monitoren blootstelling per tegenpartij, sector en regio om concentratierisico te beheersen en passende mitigaties toe te passen, zoals onderpand of netting. Intern beheer, ratingmodellen en toezichtrapportages vormen de governance rondom kredietrisico.