Interakcjonalizm

Interakcjonalizm, znany także jako interakcjonizm symboliczny, to perspektywa socjologiczna koncentrująca się na tym, jak jednostki tworzą i interpretują rzeczywistość społeczną w wyniku codziennych interakcji. Zasadniczo operuje na poziomie mikro, badając, jak znaczenia są negocjowane poprzez język, gesty i symbole.

Geneza tego nurtu sięga w Stanach Zjednoczonych początku XX wieku i wiąże z myśleniem ery Chicago School. Kluczowe postaci to George Herbert Mead, który sformułował podstawowe założenia, oraz Herbert Blumer, który ukuł termin symboliczy interakcjonizm i doprecyzował jego główne tezy. Podejście to podkreśla, że jaźń powstaje w wyniku interakcji społecznych.

Podstawowe założenia: znaczenia powstają w wyniku interakcji społecznych; ludzie działają na podstawie tych znaczeń; znaczenia są modyfikowane poprzez proces interpretacji i przyjmowanie roli innych, co kształtuje jaźń i tożsamość. W pracach Blumer odwołuje się także do definiowania sytuacji (twierdzenie Thomasa) i do procesu interpretacji siebie w kontaktach społecznych.

Metody i zastosowania: opiera się na analizie jakościowej, etnografii, obserwacji uczestniczącej, wywiadach pogłębionych oraz analizie języka i codziennych interakcji. Zastosowania obejmują badania tożsamości, odchyleń społecznych, relacji w organizacjach, socjalizację i mechanizmy podejmowania decyzji w codziennym życiu.

Krytyka: ograniczenie do mikro-poziomu może prowadzić do pomijania makrosystemów i nierówności władzy; niektórzy krytycy uważają, że koncentruje się zbyt mocno na spójności i normalności w codziennych interakcjach. Mimo to interakcjonalizm pozostaje wpływową perspektywą w socjologii, antropologii i badaniach komunikacji.