Elektronschil
Elektronschil is de regio rondom de atoomkern waarin elektronen zich bevinden met een vergelijkbaar energieniveau. In de moderne quantummechanica komt een elektronschil overeen met een hoofdenergieniveau dat wordt aangeduid met het hoofdkwantumgetal n, waarbij n = 1, 2, 3, ... Een schil kan maximaal 2n^2 elektronen bevatten. Binnen een schil bevinden zich subschilletjes met s-, p-, d- en f-orbitalen, elk met een eigen capaciteit: s houdt 2 elektronen, p 6, d 10 en f 14. De totale capaciteit van een schil is de som van de capaciteiten van de subschilletjes erin, en bevindt zich dus op 2n^2 (bijv. n = 1: 2 elektronen; n = 2: 8 elektronen; n = 3: 18 elektronen).
Elektronen vullen de schillen volgens het Aufbau-principe, in combinatie met het Pauli-uitsluitingsprincipe en Hund’s regel. Gewoonlijk
De buitenste schil, de valentieschil, bepaalt grotendeels de chemische eigenschappen en bindingsmogelijkheden van een element. Edelgassen