Bestandskoppelingen

Bestandskoppelingen zijn referenties die naar een bestand of een opslagobject verwijzen in plaats van de data zelf te dupliceren. Ze maken het mogelijk meerdere namen of paden te hebben die allemaal naar dezelfde inhoud leiden, wat het beheer vergemakkelijkt en duplicatie voorkomt.

Soorten bestandskoppelingen

- Harde koppelingen: extra directory-entries die naar hetzelfde inode verwijzen. Ze delen de echte data en staan meestal hetzelfde bestandssysteem, kunnen geen koppelingen naar directories maken en zijn niet bruikbaar over verschillende bestanden systemen.

- Symbolische koppelingen (symlinks): speciale bestanden die een pad naar het doel bevatten. Ze kunnen bestanden of directories over verschillende bestanden systemen heen koppelen en blijven werken zolang het doel bestaat; als het doel verdwijnt of verplaatst wordt, kan de koppeling gebroken raken.

- Snelkoppelingen (Windows): op ntfs-gebaseerde systemen bestanden zoals .lnk die naar een doelpad verwijzen. Ze zijn gebruiksvriendelijk maar opereren op gebruikersniveau in plaats van op filesystem-niveau, waardoor ze minder robuust zijn bij verplaatsingen of back-ups.

Gebruik en overwegingen

- Voorkomen van duplicatie en vereenvoudigd beheer: meerdere verwijzingen kunnen naar één set bestanden leiden.

- Back-ups en migraties: afhankelijk van het type koppeling kunnen back-ups mogelijk gebroken of hersteld raken; harde koppelingen blijven bijvoorbeeld afzonderlijke verwijzingen naar dezelfde data.

- Beheer van doel en toegankelijkheid: verwijzingen blijven afhankelijk van het bestaan en de paden van het doel.

Implementatie (voorbeelden)

- Unix/Linux/macOS: ln -s doel kopie of ln -s doel/naam.

- Windows: mklink /D koppeling doel, mklink /H voor harde koppeling, mklink /J voor directory-junctions.

Zie ook: symbolische koppeling, harde koppeling, shortcuts, bestandenbeheer.