Activiteitsdiagrammen

Activiteitsdiagrammen zijn een soort diagrammen uit de Unified Modeling Language (UML) die de volgorde van activiteiten in een proces of algoritme weergeven. Ze worden gebruikt om processen en workflows te modelleren en te documenteren, met nadruk op de volgorde van handelingen, beslissingen en parallelle padkeuzes. Een voordeel is dat ze zowel voor software- als zakelijke processen kunnen worden toegepast en daardoor de communicatie tussen betrokken partijen verbetert.

Notatie en elementen: De belangrijkste onderdelen zijn onder andere een initiatiepunt (initiatienode) en een eindpunt (final node), acties/activiteiten (gewoonlijk weergegeven als afgeronde rechthoeken), beslissingsknopen (diamanten), merge- en join-punten, en forks voor parallelle uitvoering. Soms worden zwemstroken (swimlanes) gebruikt om verantwoordelijkheden toe te wijzen aan actoren of systemen. Overige elementen kunnen objecten, gegevens en controlestromen zijn.

Semantiek en gebruik: Activiteitsdiagrammen tonen de controle-flow van activiteiten en geven aan welke acties data genereren of doorgeven aan volgende stappen. Ze worden vaak ingezet bij het modelleren van bedrijfsprocessen, algoritmen en workflows in softwareontwikkeling, en dienen als communicatiemiddel tussen analisten, ontwerpers en gebruikers.

Voordelen en beperkingen: Ze bieden een visueel overzicht en zijn geschikt voor zowel high-level als gedetailleerde weergaven, maar kunnen onoverzichtelijk worden bij zeer grote processen. Vergeleken met BPMN kunnen UML-activiteitsdiagrammen minder geschikt zijn voor complexe zakelijke processen; ze blijven echter nuttig voor softwaregerelateerde modellen.

Historie en relatie: Activiteitsdiagrammen maakten onderdeel uit van vroege UML en zijn in de loop der jaren verder verfijnd in UML 2.x.