trójwymiarow

Trójwymiarowość to cecha przestrzeni posiadającej trzy niezależne wymiary: długość, szerokość i wysokość. W matematyce i fizyce opisuje się ją w przestrzeni euklidesowej R^3, gdzie pozycja każdego punktu określana jest trzema współrzędnymi (x, y, z).

Objętość, powierzchnia i kształt obiektów są podstawowymi miarami w trójwymiarze. W geometrii analitycznej i geometrycznej przestrzeń ta jest opisana przez układy współrzędnych, wektory oraz operacje dodawania i przecięcia.

W grafice komputerowej i projektowaniu 3D trójwymiarowość uzyskuje się za pomocą modeli trójwymiarowych. Obiekty często reprezentuje się jako siatki z wierzchołków, krawędzi i ścian (mesh). Proces tworzenia obejmuje operacje transformacji: translację, rotację, skalowanie, a także oświetlenie (shading) i teksturowanie. Wyjściem jest projekcja na płaszczyznę dwuwymiarową, generująca obraz widziany przez użytkownika.

W druku 3D i w medycynie 3D modele są wykorzystywane do produkcji fizycznych obiektów lub wizualizacji. Pliki takie jak STL lub OBJ definiują powierzchnię obiektu trójwymiarowego.

W przemyśle filmowym i medialnym trzy wymiary wykorzystywane są w technice stereoskopowej, by uzyskać efekt głębi poprzez różne projekcje dla lewego i prawego oka. W praktyce może to wymagać specjalnych okularów.

Historia pojęcia sięga klasycznej geometrii, a rozwój analityczny i grafiki 3D nastąpił w epoce nowożytnej i w erze komputerów. Zastosowania obejmują astronomię, inżynierię, medycynę, architekturę, produkcję i rozrywkę.