tensometingen

Tensometingen zijn metingen van trek- of spanningskrachten in materialen, constructies of systemen met behulp van tensometers. Ze worden toegepast in materiaalkunde, engineering en de monitoring van structurele integriteit.

Principes: De meest gebruikte tensometers zijn rekstrooktensometers. Een rekstrook (strain gauge) wordt op het te meten oppervlak bevestigd; bij belasting vervormt het oppervlak en verandert de elektrische weerstand van de rekstrook. Die weerstand wordt via een Wheatstone-brug omgezet in een elektrisch signaal, waarna de kracht of spanning kan worden berekend aan de hand van calibratie en referentiecondities. Naast rekstroken bestaan er mechanische, hydraulische en optische of vezel-tensometers.

Typen: rekstrooktensometers (elektronisch), mechanische tensometers (dynamometers met veersysteem), hydraulische tensometers en optische/vezel-tensometers die met interferometrie of andere principes meten.

Toepassingen: materiaaltesten (trekproeven), structurele health monitoring van kabels, stay-kabels, brugdekken en membranen, geotechnisch onderzoek naar trekspanningen in bodems of gesteente, en in de luchtvaart- en auto-industrie voor controle van vleugels en carrosserieonderdelen.

Kalibratie en interpretatie: tensometers vereisen kalibratie met bekende belastingen, en vaak temperatuurcompensatie en correcties voor drift en hysterese. Signalen worden verzameld met data-acquisitiesystemen en geïnterpreteerd in samenhang met geometrie en materiaale eigenschappen.

Beperkingen: installatie-inspanningen en kosten, invasiviteit, temperatuursgevoeligheid, creep en hysterese. Tensometingen leveren doorgaans lokale informatie die moet worden geïnterpreteerd binnen de context van het gehele spanningsbeeld.