sjálfsviðurkenningu

Sjálfsviðurkenning er hugtak sem lýsir ferli eða tilfinningu þar sem einstaklingur viðurkennir eða viðurkennir fyrir sjálfum sér eigin verðmæti, getu, takmarkanir eða réttindi. Í daglegu tali er hugtakið oft tengt sjálfsvirðingu, sjálfsteli og sjálfsöryggi, en í sálfræði og félagsfræði er það oft nýtt sem samsetning orða sem færir fram að einstaklingurinn byggir sjálfsmynd sína á þeirri viðurkenningu.

Orðið sjálfsviðurkenning er samsett úr fornf. sjálfs- eða sjálf- og orðinu viðurkenning/viðurkenning, sem þýðir að veita einhvers konar þykir eða gildi. Með fræðum um sjálfsviðurkenningu er oft átt við að einstaklingur samþykir sjálfan sig með öllum eiginleikum og verðmætum sem hluta af sínum persónulega eða félagslega samhengi.

Í vísindalegum samhengi tengist hugtakið bæði sálrænni heilsu og þróun sjálfsmyndar. Í sálfræði er til dæmis talað um að jákvæð sjálfsviðurkenning stuðli að jákvæðum sálfræðilegum afleiðingum, eins og betri sjálfsmeðvitund og sjálfstraust. Í félagsvísindum getur sjálfsviðurkenning haft mikilvægi í umræðum um persónuleg réttindi, stéttir og sjálfstjáningu innan samfélagsins.

Viðmiðanir og takmarkanir: Of rík áhersla á eigin verðmæti getur leitt til narsisismans eða sjálfsvorkunnar, en eðlileg sjálfsviðurkenning stuðlar gjarnan að betri líðan og ábyrgri þátttöku í samfélaginu.

See also: sjálfsálit, sjálfsmynd, sjálfsstyrking.