samenklonten

Samenklonten is de verleden tijd van het werkwoord samenklonteren en beschrijft het proces waarbij losse onderdelen zich tot een cluster of massa vormen. Het woord wordt gebruikt om aan te geven dat afzonderlijke elementen samenkomen en een grotere eenheid gaan vormen.

Het begrip komt voor in wetenschappelijke en descriptieve teksten en kan zowel fysieke als biologische, chemische of sociale aggregatie betreffen. Het duidt op de interactie tussen afzonderlijke eenheden waardoor ze samen een geheel vormen, vaak door botsing, aantrekkingskracht of adhesie.

Voorbeelden: in de natuur kunnen stofdeeltjes in een wolk samenklonten tot grotere druppels; in de astronomie klonteren rots- en ijsdeeltjes in een protoplanetaire schijf tot planetesimalen; in de biologie kunnen cellen samenklonten tijdens ontwikkeling of wondgenezing. Ook in meteorologie en materiaalkunde wordt van samenklonteren gesproken wanneer druppels of korrels door botsing en aantrekkingskrachten samenkomen tot grotere entiteiten.

Zie ook: coalescence, clustering, aggregatie.