rozkurczowego

Rozkurczowy, w kontekście farmakologii, to przymiotnik opisujący właściwość substancji, która rozluźnia mięśnie gładkie i zmniejsza skurcze narządów wewnętrznych. Leki o działaniu rozkurczowym, często określane jako spasmolizujące lub antyspastyczne, mają zastosowanie w zaburzeniach powodujących bolesne lub uporczywe skurcze.

Mechanizmy działania obejmują kilka głównych kierunków. Antycholinergiczne działanie na receptory muskarynowe redukuje motorykę jelit i wydzielanie, co ogranicza skurcze. Przykłady to hyoscyna oraz hyoscine butylbromide. Bezpośrednie rozluźnianie mięśni gładkich bywa osiągane przez związki takie jak papaweryna, mebeweryna i alweryna, które mogą hamować działanie fosfodiesteraz i wpływać na napływ wapnia. Dodatkowo niektóre preparaty, w tym olejek miętowy (mentol), wykazują działanie przeciwskurczowe poprzez blokadę niektórych kanałów wapniowych.

Przykłady leków rozkurczowych to hyoscine butylbromide (buskopan), papaweryna, mebeweryna i alweryna. Preparaty z olejkiem miętowym są stosowane w objawowym łagodzeniu skurczów jelitowych.

Wskazania obejmują zespoły skurczowe przewodu pokarmowego i kolki jelitowe, dyspepsję, kolki żółciowe i nerkowe oraz skurcze macicy w pewnych okolicznościach. W kontekście leków antycholinergicznych mogą występować ograniczenia u pacjentów z jaskrą z wąskim kątem, zaburzeniami czynności prostaty, ciężką tachykardią i astmą oskrzelową. Działania niepożądane obejmują suchość w ustach, zaburzenia widzenia, zaparcia i zatrzymanie moczu, a także zawroty głowy i kołatanie serca. Wybór i dawkę leku ustala lekarz, z uwzględnieniem indywidualnych czynników.