risicobeheercontexten

Risicobeheercontexten verwijzen naar de interne en externe omstandigheden waarin een organisatie opereert en die van invloed zijn op het bepalen, beoordelen en behandelen van risico’s. Deze contexten vormen de grenzen en drijfveren van het risicobeheer en bepalen hoe risico’s in kaart worden gebracht en welke prioriteit zij krijgen.

Het interne context omvat factoren zoals de governance-structuur, rollen en verantwoordelijkheden, beleidskaders, doelstellingen en strategieën, cultuur en besluitvormingsprocessen, evenals de beschikbare middelen en informatievoorziening. De externe context omvat factoren buiten de organisatie zoals marktdynamiek, regelgeving, economische omstandigheden, technologische ontwikkelingen, maatschappelijke en culturele factoren, het concurrentielandschap, stakeholders en leveringsketens, en milieu- en duurzaamheidsfactoren.

Het vaststellen van de context is een fundamentele stap in risicobeheer en helpt bij het bepalen van de scope, de criteria voor risico’s, de risicobereidheid en tolerantie, en de prioritering van maatregelen. Daarnaast stuurt het welke risico’s worden geïdentificeerd, hoe risico’s worden geanalyseerd en geëvalueerd, en op welke manier rapportage en communicatie plaatsvinden.

Het bepalen van de context vereist betrokkenheid van relevante partijen, een afstemming op de doelstellingen en een kaart van interne en externe factoren. De context is dynamisch en moet periodiek worden herzien of bij significante veranderingen in strategie, regelgeving, markt of organisatie. Voorbeelden hiervan zijn een nieuwe privacyregelgeving die de criteria voor informatiebeveiliging beïnvloedt of verstoringen in de toeleveringsketen die de externe context en prioritering van risico’s wijzigen.