reparabiliteitsindicatoren

Reparabiliteitsindicatoren zijn meetinstrumenten die aangeven hoe gemakkelijk een product gerepareerd kan worden nadat het defect is geraakt of verouderd. Ze worden toegepast in beleidskaders, consumentenbescherming en onderzoeksprogramma’s om de levensduur en de reparatie-haalbaarheid van producten te beoordelen. Ze dragen bij aan duurzame productie en informatievekeuzes voor consumenten en bedrijven.

Indicatoren kunnen op productniveau (een reparabiliteitscijfer) of op procesniveau (bijv. de reparateurgraad in een markt) worden toegepast. Data komen uit fabrikanten, retailers, reparatiebedrijven en onafhankelijke tests. Indicatoren beoordelen doorgaans de beschikbaarheid van reserveonderdelen, de prijs van onderdelen, de mate van demontage en reparatie, en de beschikbaarheid van reparatie-instructies of onderhoudsgidsen, evenals de modulariteit en uitbreidbaarheid van het product.

Voorbeelden en implementatie: in Frankrijk bestaat de indice réparabilité die elektronische apparaten beoordeelt aan de hand van criteria zoals beschikbaarheid van reserve-onderdelen, betaalbaarheid en gemak van demontage en reparatie, en de beschikbaarheid van onderhoudsinformatie; in Italië bestaat een soortgelijk indice di riparabilità. Bovendien denkt de Europese Unie mee over reparabiliteitsindicatoren als onderdeel van ecodesign en rechten op reparatie, met verschillende regels die in specifieke productgroepen kunnen worden toegepast.

Toepassing en beperkingen: reparabiliteitsindicatoren helpen consumenten, producenten en beleidsmakers om ontwerpen te verbeteren en de levensduur van producten te vergroten. Ze zijn echter afhankelijk van transparante gegevens en vergelijkingskaders, en kunnen variëren tussen productcategorieën en regelgeving.

Zie ook: Right to repair, Ecodesign, Duurzaamheidsbeleid.