polysiloxaan

Polysiloxaan is een familie van polymeren met een back bone van siloxaanbindingen (-Si-O-Si-). De siliconatomen dragen organische substituenten, meestal methylgroepen, waardoor de materiaaleigenschappen van polysiloxanen veelzijdig zijn. Het bekendste voorbeeld is polydimethylsiloxaan (PDMS). Polysiloxanen komen voor als vloeistoffen (silicone oils), elastomeren (silicone rubbers) en harsen (silicone resins).

Kernmerken en eigenschappen: polysiloxanen kenmerken zich door hoge flexibiliteit van de backbone, lage glasovergangstemperaturen en een hoge thermische stabiliteit. Ze vertonen uitstekende chemische en ozonbestendigheid, zijn over het algemeen waterafstotend en hebben een lage oppervlakte-energie, wat bijdraagt aan hun slip- en smeeringskwaliteiten. Ze leveren goede elektrische isolatie en opticaliteit (voor bepaalde toepassingen dunne films). De prestaties hangen sterk af van de substituenten op siliconen en van de mate van kruislingsvorming.

Productie en kruislinging: polysiloxanen worden gefabriceerd via polymerisatie of polycondensatie van siloxaanmonomeren. Kruislinging gebeurt via verschillende routes, onder meer additiecrosslinking (hydrosilylatie) tussen vinylgroepen en silicon-hydriden onder platina-katalyse, en condensatiecrosslinking waarbij silanolgroepen water of alcohol afgeven. Ook peroxide-gecurde systemen bestaan.

Toepassingen: veelgebruikt in afdichtingsmiddelen en lijmen voor bouw en automotive, smeermiddelen en oliën, elastomeren voor pakkingen en afdichtingen, medische implantaten en cosmetische producten, evenals elektronische potting en optische componenten.

Veiligheid en milieu: over het algemeen hebben polysiloxanen een gunstig toxiciteitsprofiel, maar additieven en reagentia kunnen riskant zijn. Langdurige milieubelasting van sommige siloxanen wordt onderzocht.