ordynacji

Ordynacja to rytuał liturgiczny, w wyniku którego osoba zostaje wyświęcona lub ustanowiona do pełnienia określonych posług duchownych. W tradycjach chrześcijańskich ordynacja często oznacza nadanie autorytetu do kierowania wspólnotą, udzielania sakramentów oraz prowadzenia nauczania.

W Kościele katolickim ordynacja oznacza sakrament święceń. Wyróżnia się trzy stopnie: diakonat, prezbiterat (kapłaństwo) i biskupstwo. Ryt odbywa się przez nałożenie rąk i modlitwy konsekracyjnej, co nadaje nieodwołalny charakter duchowej misji. Kandydaci przechodzą wieloletnią formację teologiczną i duchową. W Kościele łacińskim wyświęcanie dotyczy wyłącznie mężczyzn; kobiety nie mogą być wyświęcane na duchownych sprawujących sakramenty. Celem ordynacji jest posługa Bogu i wspólnocie oraz przewodnictwo sakramentalne, np. Eucharystii i spowiedzi.

W Kościołach wschodnich i prawosławnych ordynacja również należy do sakramentów świętych porządków. Obejmuje diakonów, kapłanów i biskupów; następuje nałożeniem rąk i modlitwami konsekracyjnymi, wiążąc duchownych z trwałym charakterem i apostolską sukcesją. W większości tych tradycji nie dopuszcza się ordynowania kobiet.

W tradycjach protestanckich ordynacja ma często charakter ustanowienia posługi, a nie sakramentu. Proces zwykle obejmuje powołanie, egzaminowanie i instalowanie lub wyświęcenie, zależnie od denominacji. W kościołach anglikańskich i luterańskich dopuszcza się często kobiety do kapłaństwa i episkopatu; w innych tradycjach przepisy bywają bardziej ograniczone.

Ordynacja odgrywa kluczową rolę w przekazywaniu duchowego autorytetu, odpowiedzialności za prowadzenie wspólnoty, nauczanie i udzielanie sakramentów, a także w utrzymaniu porządku kanonicznego i apostolskiej sukcesji.