oppervlakteordeningen

Oppervlakteordeningen is een term uit de Nederlandse planologie en het kadaster die verwijst naar voorschriften die de oppervlakte van percelen en hun gebruik regelen. De combinatie van oppervlakte (de maat van een oppervlak) en ordeningen (regelingen) duidt op regels over de afmetingen en verhoudingen tussen bouwpercelen, openbare ruimte en infrastructuur.

Historisch werd de term gebruikt in gemeentelijke en landelijke documenten om grenzen, perceelgroottes en de verhouding tussen bebouwing en open ruimte vast te leggen. Doelpunten waren onder meer het waarborgen van infrastructuur, zonlichttoetreding, toegangsrechten en waterbeheer, evenals het mogelijk maken van eerlijke belastingheffing en efficiënte ruimtelijke planning. Vaak liep de regeling samen met kadasterregistraties en eventuele verkoop of ontwikkeling van land.

In de moderne rechtspraktijk is de specifieke term minder gangbaar. Regels over perceeloppervlak en bouwoppervlak zijn doorgaans verwerkt in bredere instrumenten zoals bestemmingsplannen, bouwbesluiten en het omgevingsplan onder de Omgevingswet. Desondanks kan de term in historische archieven, vakliteratuur en regionale reglementen nog voorkomen.

Zie ook: kadaster, bestemmingsplan, bouwregelgeving, landmeting, grondverkoop.