neurofizjologia

Neurofizjologia to gałąź nauki zajmująca się funkcjonowaniem układu nerwowego na poziomie fizjologicznym i biofizycznym. Jej celem jest opisanie mechanizmów generowania i przewodzenia sygnałów nerwowych, przetwarzania informacji oraz regulacji procesów ruchowych, poznawczych i autonomicznych.

Zakres obejmuje badanie aktywności elektrycznej neuronów i sieci mózgowych, komunikacji między neuronami za pomocą synaps, oraz koordynacji funkcji obwodowego układu nerwowego, w tym ruchowego i autonomicznego. Analizuje także plastyczność synaptyczną i neuroprzekaźnictwo oraz zależności między przepływem jonów a stanem czynnościowym układu nerwowego.

Najważniejsze techniki to elektroencefalografia (EEG), magnetoencefalografia (MEG), elektromyografia (EMG) i badania potencjałów wywołanych. Stosuje się także stymulację magnetyczną mózgu (TMS), neuroobrazowanie i inne metody in vivo, in vitro oraz modelowania fizjologicznego, aby obserwować i interpretować sygnały nerwowe.

Zastosowania kliniczne i naukowe obejmują diagnostykę i monitorowanie zaburzeń neurologicznych (padaczka, neuropatie, choroby neurodegeneracyjne, urazy mózgu), oceny funkcjonowania mózgu w stanach świadomych oraz badania mechanizmów percepcji, uczenia się i kontroli ruchu.

Historia neurofizjologii wiąże się z badaniami nad podstawami działania nerwów w XIX–XX wieku. Ważne przełomy to odkrycie potencjału czynnościowego i rozwój EEG, zapoczątkowany przez Hansa Bergera w 1924 roku, a także rozwój EMG, TMS i technik obrazowych.