ndërmjetësimit

Ndërmjetësimi është një proces në të cilin një palë e tretë neutrale, ndërmjetësi, ndihmon palët në një konflikt të arrijnë një marrëveshje të përbashkët dhe të pranueshme. Ai përdoret në mosmarrëveshje civile, tregtare, familjare, punësimi dhe marrëdhënie ndërkombëtare, si dhe në çështje komunitare.

Karakteristikat kryesore përfshijnë vullnetarin dhe konfidencialitetin; ndërmjetësi mbetet neutral; palët mbajnë kontrollin mbi rezultatin; fokusohet te interesat dhe nevojat, jo vetëm te pozicionet; rezultatet janë marrëveshje të nënshkruara që mbeten të detyruara ligjërisht vetëm pas nënshkrimit të një marrëveshjeje. Procesi mund të drejtohet nga rregulla formale ose nga marrëveshje mes palëve.

Procesi tipik përfshin një marrëveshje për ndërmjetësim, diskutime të përbashkëta dhe, në mënyrë të veçantë, takime private me secilën palë (caucuses), identifikimin e çështjeve dhe interesave, gjenerimin e opsioneve, negociimin dhe hartimin e një marrëveshjeje të përfundimtare. Ndërmjetësi lehtëson komunikimin, ndihmon palët të identifikojnë interesat dhe të gjejnë zgjidhje të përbashkëta, pa vendosur vendimin për palët.

Kur përdoret: kur palët dëshirojnë të ruajnë marrëdhënien, të arrijnë zgjidhje më shpejt ose më lirë, ose të krijojnë zgjidhje të personalizuara që nuk janë të disponueshme në gjykatë. Nuk është i përshtatshëm kur ekziston pabarazi e fuqisë pa masa mbrojtëse, ose kur çështja kërkon një vendim të detyruar nga një gjykatë.

Avantazhet dhe kufizimet: konfidencialiteti, flexibiliteti dhe kursimi i kohës dhe parave janë tipare të rëndësishme të ndërsjellta, dhe mënyra e ruajtjes së marrëdhënieve përmes dialogut. Kufizimet përfshijnë mundësinë e mosarritjes në një marrëveshje dhe mungesën e detyrimit ligjor të palëve pa një marrëveshje të shkruar.

Roli dhe trajnim: ndërmjetësit janë profesionalë të trajnuar me background në ligj, psikologji ose shkenca sociale; akreditimet dhe kodet e sjelljes ndryshojnë sipas juridiksionit; institucionet e ndërmjetësimit ofrojnë trajnime dhe mbikëqyrje.