kostendragerformule

Kostendragerformule is een rekenregel uit de kostenrekening die indirecte kosten toewijst aan kostendragers, zoals producten, projecten of afdelingen, op basis van één of meer kostendragers (cost drivers). De formule maakt zichtbare hoeveel van de resources een kostendrager heeft verbruikt en vertaalt dit in een financiële toewijzing.

Bij het opstellen van een kostendragerformule kiest men relevante kostendragers die het resourceverbruik het best weergeven, zoals machine-uren, arbeidsuren of het aantal setups. Eerst worden de totale indirecte kosten en de totale activiteit van elke driver bepaald. Vervolgens wordt een tarief per eenheid van de driver berekend en deze tarief wordt vermenigvuldigd met het verbruik per kostendragerobject. Bij meerdere drivers wordt elk kostendraager-specifieke tarief gebruikt en de kosten per object worden opgeteld.

Veelvoorkomende typen zijn: een-tariefformule, waarbij één driver en tarief wordt gebruikt; en multi-tariefformules, waarbij meerdere drivers met aparte tarieven de kosten verdelen. In meer geavanceerde systemen, zoals Activity-Based Costing (ABC), worden kostenpoelen gekoppeld aan activiteiten en drivers om zo de kosten nog nauwkeuriger toe te wijzen.

Voorbeeld: totale indirecte kosten €120.000, driver is machine-uren met totaal 6.000 uren; tarief €20 per uur. Een product dat 150 uren verbruikt, krijgt €3.000 aan overhead toegewezen. Bij meerdere drivers worden de kosten per driver apart berekend en vervolgens opgeteld.

Voordelen zijn een betere afstemming van kosten op werkelijk verbruik en betere beslissingsondersteuning. Beperkingen omvatten gevoeligheid voor de keuze van driver, de betrouwbaarheid van data en de mogelijkheid van misbruik of verkeerde aannames als de drivers niet representatief zijn.