kernconstructie

Kernconstructie is in de bouwkunde de centrale verticale structuur van een gebouw die fungeert als hoofdstructuur en tevens de huisvesting biedt voor liften, trappenhuizen en belangrijke installaties. Deze kern bestaat doorgaans uit een massieve constructie van gewapend beton, staal of een hybride combinatie en werkt als een stevige as die grote zijwaartse belastingen bij wind en aardbevingen kan opnemen. Door de kern kan het bouwontwerp open plattegronden mogelijk maken, omdat minder dragende buitenwanden nodig zijn.

De kern is meestal uitgerust met liften, trappenhuizen, technische ruimtes en kabels en leidingen. Afhankelijk van het ontwerp kan de kern onderling verbonden zijn met andere structurele systemen, zoals kolomsommen, wandvliegers of stalen frames, waardoor de algehele stijfheid en stabiliteit van het gebouw wordt verhoogd. De vorm en positie van de kern beïnvloeden de plattegrondvrijheid, de doorlooptijden voor bouw en de energetische en brandveilige eigenschappen van het gebouw.

Voordelen van kernconstructies zijn onder meer hoge stijfheid en torsiestijfheid, krachtige weerstand tegen wind- en aardbevingsbelasting en efficiënte compartimentering voor brandveiligheid. Ze maken flexibel ontworpen verdiepingsplannen mogelijk en kunnen de veiligheid en onderhoud van installaties verbeteren. Nadelen omvatten hogere bouwkosten, complexiteit van logistiek en uitvoering, en minder flexibiliteit bij latere aanpassingen aan de vloerindeling.

Kernconstructie wordt vooral toegepast in hoge gebouwen en kantoren, waar sterkte, stabiliteit en brandveiligheid cruciaal zijn. Het begrip is een kernonderdeel van moderne tall building design en wordt vaak ontwikkeld in combinatie met andere structurele systemen voor optimale prestaties. Zie ook: structurele kern, wind- en aardbevingsbelasting, vloerplattegrond.