katalogowaniu

Katalogowaniu jest procesem tworzenia rekordów katalogowych opisujących zasoby biblioteczne, archiwalne, muzealne oraz cyfrowe, w celu ich identyfikacji, wyszukiwania i prezentacji w katalogach. Przedmiotem katalogowania mogą być książki, czasopisma, dokumenty, zbiór zdjęć, rękopisy, materiały multimedialne i cyfrowe. Rekordy zawierają informacje opisowe (tytuł, autor, data publikacji, język, format), identyfikatory (ISBN, ISSN, DOI) oraz elementy uporzączające jak opis fizyczny, źródła, sygnatury i relacje między pozycjami.

Katalogowanie opiera się na zestawie standardów i reguł, które zapewniają spójność opisów i interoperacyjność między zbiorami. W praktyce wykorzystuje się formaty kodowania rekordów, takie jak UNIMARC i MARC21, oraz reguły opisowe ( dawne AACR2, obecnie w wielu instytucjach RDA). Powszechne są także ISBD do zapisu opisów zInterpunkcją, kontrola haseł autorytatywnych oraz klasyfikacja przedmiotowa (np. systemy Dewey'a, układ UDC) i właściwe przyporządkowanie sygnatur. Katalogowanie obejmuje także tworzenie i utrzymanie haseł przedmiotowych oraz form nazw osobowych i tytułów, by umożliwić precyzyjne wyszukiwanie i łączenie powiązanych rekordów.

Proces katalogowania przebiega w kilku etapach: gromadzenie danych o źródłach, tworzenie rekordu bibliograficznego, dodawanie haseł i klasyfikacji, weryfikacja jakości danych oraz eksport do systemu katalogowego. W erze zasobów cyfrowych rośnie rola metadanych zgodnych z otwartymi standardami i Linked Data, co wspiera interoperacyjność i długoterminowe udostępnianie zasobów.