hoogpermeabiliteit

Hoogpermeabiliteit verwijst naar de eigenschap van een materiaal om vloeistoffen, zoals water, gemakkelijk te laten stromen. De mate van doorlatendheid wordt in de hydrologie vaak uitgedrukt met de permeabiliteitskoëfficiënt k en de hydraulische geleidbaarheid. Hoe hoger k, des te groter de vloeistofstroom onder een gegeven druk. Een hoge permeabiliteit wordt doorgaans geassocieerd met grove deeltjesgroottes, een open poriënstructuur en goede onderlinge connectiviteit van de poriën.

Oorzaken en gevolgen van hoge permeabiliteit zijn onder andere poreuze structuur, porositeit en de mate van nicht-samenhang tussen poriën. Grondsoorten zoals grind en zand hebben over het algemeen hoge permeabiliteit, terwijl klei en silt vaak lage permeabiliteit vertonen. De permeabiliteit kan ook sterk anisotroop zijn, wat betekent dat de stroomrichting de waarde kan variëren afhankelijk van de richting.

Metingen en normen: permeabiliteit wordt vastgesteld met laboratoriumtesten zoals constant-head en variabel-head permeability tests, en in het veld vaak met pompproeven of slugtests. Darcy’s wet vormt de basis voor berekeningen van stroming in doorlatende lagen. In unsaturated conditions kunnen capillaire effecten de effectieve permeabiliteit beïnvloeden.

Toepassingen en belang: hoogpermeabele lagen spelen een cruciale rol in grondwaterstroming, drainsystemen, filtratie en de verspreiding van verontreinigingen. In constructienormen bepaalt permeabiliteit mede de geschiktheid van bodembedekkingen, landfill liners en aquifers. Bij geotechnisch ontwerp is rekening gehouden met diffusie, contaminanttransport en stabiliteitsaspecten die samenhangen met waterdoorlatendheid.