evapotranspiracji

Evapotranspiracja to proces utraty wody z powierzchni gleby, wód stojących i roślin, będący sumą parowania oraz transpiracji roślin. W hydrologii i ekologii stanowi jeden z podstawowych nośników wody z krajobrazu do atmosfery. Parowanie obejmuje strumień wodny z gleby, resztek roślinnych i innych otwartych powierzchni oraz z wód powierzchowych. Transpiracja natomiast to uwalnianie pary wodnej przez aparaty szparkowe roślin.

W praktyce wyróżnia się evapotranspirację rzeczywistą (ETa) oraz potencjalną (ETp). ETp opisuje maksymalną możliwą evapotranspirację przy optymalnych warunkach, natomiast ETa ograniczona jest dostępnością wody w glebie i kondycją roślin. Różnica między ETp a ETa często występuje w suchych okresach lub w miejscach o ograniczonym zaopatrzeniu w wodę.

Czynniki wpływające na evapotranspirację obejmują nasłonecznienie, temperaturę powietrza, wilgotność, prędkość wiatru, typ i stan roślin oraz pokrycie gleby. W zastosowaniach praktycznych ET jest kluczowy do oceny zapotrzebowania roślin na wodę, bilansu wodnego, planowania upraw i gospodarowania zasobami wodnymi. Metody pomiaru obejmują ly simetry, pomiary eddy covariance, pomiar przepływu soku roślinnego oraz techniki zdalnego monitoringu i modelowania hydrologicznego. Jednostką miary evapotranspiracji jest często milimetr na dobę (mm/d).