defibrylacja

Defibrylacja to procedura medyczna polegająca na zastosowaniu prądu elektrycznego w celu przywrócenia prawidłowego rytmu serca u pacjenta w stanie zatrzymania krążenia. Jest to kluczowy element reanimacji kardiopulmonologicznej (CPR) i stosowane jest głównie w przypadku zaburzeń rytmu serca, takich jak migotanie komór (VF) lub drgawki komór (VT), które nie reagują na defibrylację automatyczną. Urządzenie stosowane do defibrylacji nazywa się defibrylatorem, a w zależności od przeznaczenia dzieli się je na zewnętrzne (AED) i wewnętrzne (implantowane).

Defibrylacja zewnętrzna jest najczęściej wykonywana przez ratowników medycznych, lekarzy czy osoby posiadające odpowiednie szkolenie. Procedura polega na przyłożeniu elektrod do klatki piersiowej pacjenta, po czym urządzenie generuje impuls elektryczny o określonej energii, który może przywrócić normalny rytm serca. Defibrylatory automatyczne (AED) są zaprojektowane tak, aby samodzielnie oceniać rytm serca i podawać sygnał do podania rozładowania, co ułatwia ich użycie przez osoby nieprofesjonalne.

Defibrylacja wewnętrzna jest stosowana w przypadku pacjentów z wysokim ryzykiem nagłego zatrzymania krążenia, takich jak osoby z chorobą wieńcową lub niewydolnością serca. Urządzenie to, nazywane także kardiowerterem-defibrylatorem (ICD), jest implantowane pod skórę w okolicy klatki piersiowej. Monitoruje ono ciągło rytm serca i w razie wykrycia niebezpiecznego zaburzenia rytmu, automatycznie dostarcza impuls elektryczny lub farmakologiczny w celu przywrócenia prawidłowego funkcjonowania serca.

Skuteczność defibrylacji zależy od szybkości interwencji, prawidłowego zastosowania urządzenia oraz jakości przeprowadzonej reanimacji. Im szybciej zostanie podjęta procedura, tym większe szanse na powodzenie i przeżycie pacjenta. Szkolenia w zakresie defibrylacji są szeroko dostępne i zachęcane, aby zwiększyć świadomość i gotowość społeczeństwa w przypadku nagłych wypadków sercowych.