Superscripttekens

Superscripttekens zijn tekens die kleiner zijn en hoger geplaatst worden dan de hoofdtekst. Ze bevinden zich boven de baslijn en hebben verschillende functies in geschreven tekst: exponentiële notatie, voetnoten en aanvullende annotaties in wetenschappelijke en taalkundige contexten. In tegenstelling tot subscripts, die onder de baslijn staan, blijven superscripts visueel boven de tekst.

Veelvoorkomende toepassingen zijn onder meer: in wiskunde en natuurkunde geven superscripts macht of index aan, zoals x^2 of a^3. In chemie komen ladingen vaak als superscripts rechts van het symbool, bijvoorbeeld Fe2+ of Cu2+. Bij notatie van isotopen kan het massagetal als superscript links van het element verschijnen, zoals 14C.

Representatie en encoding: HTML gebruikt het element sup om tekst als superscript weer te geven, bijvoorbeeld ². In LaTeX gebruik je in wiskundige omgevingen het teken ^ voor exponenten, bijvoorbeeld x^2. In CSS kan men met vertical-align: super en een verkleinde fontgrootte hetzelfde effect bereiken. Unicode biedt een beperkte reeks superscripttekens in het blok Superscripts and Subscripts (U+2070 tot U+209F) en aanvullende tekens in andere blokken. Voor bredere alfabetische ondersteuning wordt vaak semantische opmaak gebruikt of afhankelijk van fontondersteuning gekozen.

Betekenis en toegankelijkheid: Het correct weergeven van superscripts vereist geschikte fonts en markup, omdat niet alle lettertypes alle tekens goed ondersteunen. Screenreaders en assistieve technologieën kunnen anders omgaan met tekens zonder semantische markering; daarom is het aan te raden om semantische markering te gebruiken (bijv. het HTML-sup-element) voor betere toegankelijkheid.

---